Opperdepop: einde van het vaste vrijdag-ritueel van verzendingen

doos met zeven levensHet zelf verzenden van (de laatste) exemplaren van je eigen boek – in mijn geval De zeven levens van Wubbo Ockels – heeft iets heel bijzonders. Het contact dat je hebt met de bestellers – en dus met je lezers – is bizar en fantastisch tegelijk. Je ontdekt de directe relatie tussen publiciteit en verkoop – als mijn vader op tv was, dan schoot het aantal bestellingen omhoog. En er ontstond elke vrijdag een vast ritueel.

Vakantie

Het is leuk om bedankt te worden voor een boek dat je geschreven hebt. Het is ook een beetje raar, omdat je het niet echt voor hen geschreven hebt, maar goed, dat zeg ik natuurlijk niet. Ik baad liever in complimenten *grijns*.

Ik kreeg mails van mensen die hem nog even graag voor hun vakantie wilden ontvangen (op vakantie heb je immers tijd om te lezen). Ik snapte dat – als lezer – goed. Helaas is het me niet altijd gelukt om aan de vakantiewensen te voldoen, maar “gelukkig” werden de vakanties wel eens uitgesteld, waardoor het toch weer allemaal goed kwam.

Publiciteit

grote verzending

Verzending na de uitzending van Niehe

Zelf heb ik niet veel aan publiciteit hoeven doen om van de laatste paar honderd exemplaren af te komen. Dat deed mijn vader. Bij lezingen had hij over het boek, bij interviews had hij over het boek, op televisie had hij het over het boek, overal en nergens had hij het over het boek. Ideaal als auteur. Zo bleef er belangstelling. En bleven mijn moeder en ik exemplaren verzenden. Zij deed de bestellingen die binnenkwamen via www.wubbo-ockels.nl en ik deed de bestellingen die binnenkwamen via www.geanockels.nl

Als mijn ouders aan de andere kant van de wereld (Aruba, Curaçao) waren, om te werken aan hun schip de Ecolution, dan deed ik ook mijn moeders ‘deel’. Zo mocht ik de boekverzendingen doen na de uitzending van Ivo Niehe, waarop ontzettend veel (positieve) reacties zijn gekomen. Maar ook eerder, bijvoorbeeld toen we beiden meededen aan KRO’s De Wandeling, kwam het boek ter sprake en nam de verkoop toe.

Gesigneerd

resterende exemplaren

De allerlaatste exemplaren.

De afgelopen periode, zeker na het overlijden van mijn vader, kwamen eigenlijk alleen nog bestellingen bij mij binnen, dus heb ik alle overgebleven exemplaren naar mij toegehaald. De door Wubbo gesigneerde exemplaren waren vanzelfsprekend opgeraakt en niet meer leverbaar, dus ik signeerde ze dan maar alleen. Dat vonden de bestellers gelukkig ook prima.

Vaste vrijdag-ritueel

De afgelopen weken kende de vrijdag voor mij een vast ritueel. Mijn mailbox nalopen welke mensen besteld hadden, mijn bankrekening controleren of ze betaald hadden… Wat heerlijk dat dit allemaal online kan tegenwoordig; lekker snel en efficiënt.

Wurmen

Met een mooie zwarte calligrafeerstift schreef ik de adressen op de enveloppen en dan was het tijd om de boeken erin te wurmen. Wurmen, ja, want ze pasten altijd maar NET. Ja, ik had wel grotere bubbeltjes-enveloppen kunnen kopen, maar daar zwemmen de boeken weer in. Dat wil je ook niet. Dan liever wurmen.

2014-04-11 11.28.59

2014-06-06 11.45.55

Ik hing een volgepropte boodschappentas (soms twee) aan de fiets en reed – af en toe met een kleuter achterop – naar de Bruna in de stad. De meiden bij de Bruna kenden mij na een paar weken. Ten eerste omdat het alarm afging als ik binnenkwam; dat heeft iets met mijn portemonnee te maken – gaan we het nu niet over hebben. En omdat ik altijd met een volgepropte boodschappentas met pakketjes aan kwam zetten.

Plakken

Ook in de Bruna vervolgde het vaste vrijdag-ritueel. Ik zette mijn stapels pakketjes op de toonbank en een van de meiden pakte een stapeltje postzegelvelletjes. En dan gingen we beiden, soms zelfs met z’n drieën, plakken. Zes postzegeltjes per pakketje. Hè, denk je, ze hebben toch zo’n verzendmachine? Ja, maar we ontdekten weken geleden al dat het veel sneller gaat om gewoon maar te gaan plakken. Die verzendmachine moet je voor elk pakketje opnieuw instellen. Of zoiets. Vandaar.

En dan verliet ik met lege tas en kleuter – bij een loeiend alarm – de Bruna. Om een week later weer terug te keren. Behalve deze week. Vorige week riep ik na onze plaksessie: ‘De boeken zijn op’. En ergens vonden we dat alle drie jammer, want het was eigenlijk wel gezellig. Dus schrijf ik – op de eerstvolgende vrijdag – deze blog, als ode aan mijn vaste vrijdag-ritueel.

2014-04-17 11.32.12   2014-06-13 12.50.22

Herdruk

Wie weet komt er nog eens een herdruk. En wie weet ga ik dan weer zelf verzenden. Dat zou wel leuk zijn…

Wil jij nog een exemplaar? Laat dan van je horen door een reactie hieronder achter te laten. Bij genoeg reacties ga ik voor een herdruk zorgen!

One thought on “Opperdepop: einde van het vaste vrijdag-ritueel van verzendingen

  1. Goedendag,
    Mocht er nog een exemplaar van het boek over zijn…. zou ik deze dan kunnen bestellen.

    Hartelijke groeten,

    Han Strikkers
    Leeuwerikweg 25
    7971 DR Havelte
    06-81919856

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *