Op thrillerpad III: Muziek, een ‘nieuw’ inzicht

London Grammar afspeellijst 460x260Zo aan het einde van de kerstvakantie en het begin van een nieuw jaar deel ik graag mijn nieuwste ontdekking met jullie. Zie het als schrijftip. Ik heb geen idee of andere schrijvers er al over geschreven hebben, maar ik doe gewoon lekker net alsof ik iets nieuws vertel. Mijn ontdekking is een nieuwe toepassing voor… muziek.

Ja, sorry, het lijkt echt een open deur, maar wacht even, laat het me uitleggen.

Inspiratiebron

Bij mijn scenario-opleiding heb ik geleerd muziek als inspiratiebron in te zetten. Dat je een muziekstuk of nummer opzet en dan stromen beelden je hoofd binnen, alinea’s, plotlijnen, dialogen, sferen en settings. Daarna kun je beginnen met schrijven.

Ik heb in het verleden muziek ook gebruikt als achtergrond tijdens het schrijven. Dat luistert heel nauw. Als je echt gaat luisteren, dan werkt het niet. Het moet achtergrondmuziek zijn. Je komt dan al gauw uit bij klassiek. Maar Vivaldi werkt niet als je een deprimerende scène schrijft. Je moet goed kiezen. Ik merkte bij het schrijven van het extra hoofdstuk voor De zeven levens van Wubbo Ockels dat Ludovico Einaudi de meest uitstekende sfeer neerzette.

Hail Spotify

Bij eerdere grote schrijfprojecten stelde ik cd’s samen met bijpassende muziek (ik kwam recentelijk die van mijn eindexamenscenario tegen), maar tegenwoordig hebben we Spotify. Hail Spotify. Bij De zeven levens stelde ik Spotify zo in dat het alles van Einaudi achter elkaar afspeelde.

Spotify heeft nog meer leuks in de aanbieding. Je kunt op genres bladeren en afspeellijsten beluisteren die Spotify zelf heeft opgesteld. Die afspeellijsten gebruik ik regelmatig tijdens het schrijven. Zo luister ik op dit moment naar de afspeellijst ‘Easy on Sunday’; heel toepasselijk. Tijdens het schrijven van Dit boek gaat niet over mijn vader luisterde ik veel naar de EDM-afspeellijst. EDM is elektronische instrumentale popmuziek. Heel sfeervol en – in tegenstelling tot de lijst van vandaag – zonder overheersende zangers. Dat was toen nodig.

Ik kende dus het gebruik van muziek als inspiratiebron en als achtergrond. Maar ik heb deze vakantie een nieuwe toepassing gevonden: muziek voor mijn personages. Personagemuziek.

Niks moet…

Als je een personage verzint, dan zijn er een aantal vragen die je jezelf moet stellen over dat personage. Nou ja, ‘moet’… niks moet, maar je komt een heel eind verder als je dat wel doet en je maakt het je heel moeilijk als je het niet doet. Hoe ziet je personage eruit? Wat is zijn rol in het verhaal? Wat leert het personage? Waar is hij bang voor, waar wordt hij blij van, wat is zijn grootste geheim, waar valt hij op, heeft hij kinderen, wat voor baan heeft ie, waar droomt hij van, etc. etc. De lijstjes zijn te vinden in elk boek over schrijven; ik hoef het hier niet uit de doeken te doen.

Ondanks het uiteindelijk overzichtelijk opgestelde character sheet dat je van elk personage hebt, is het soms toch moeilijk om in een personage te komen.

London Grammar

Vorige week had ik in de trein London Grammar opstaan. London Grammar is een zogenoemde ‘triphop’-band: elektronisch, laag tempo, fragiele zangeres, bedwelmende sfeer. Ineens ontpopte mijn vrouwelijke rechercheur zich haarfijn voor mijn ogen. Haar gedachtengang, haar wensen, haar angsten, haar uitstraling, haar sociale omgang. Ik maakte een mental note om London Grammar op te gaan zetten als ik weer ‘vanuit haar’ ging schrijven. Het is niet dat zij gelijkstaat aan de fragiele zangeres (integendeel!), of dat de songteksten over haar gaan, maar de muziek geeft haar karakter weer.

Ik dacht hier de volgende dag over na en besloot om eens te kijken of ik voor al mijn personages hun ‘eigen muziek’ kon bedenken. Het was in eerste instantie heel lastig, want er is zo veel muziek, dus hoe vind je de perfecte aansluiting? Het bleek uiteindelijk een wisselwerking te zijn tussen wat ik al van mijn personage kende en wat de muziek kan toevoegen.

‘Een ABBA’ of ‘een Armin van Buuren’

Zo had ik al vrij snel De Dijk gekozen voor mijn mannelijke rechercheur. En doordat ik De Dijk uitkoos, had ik al snel bedacht dat hij ook daadwerkelijk naar De Dijk zou luisteren. Hij heeft al hun cd’s thuis en gaat regelmatig naar een live optreden. Zo is weer een stukje van zijn karakter aangevuld voor mij. En je kunt je voorstellen dat als de ene vrouwelijke personage ‘een ABBA’ is en de andere ‘een Rihanna’, ze nogal verschillen van elkaar. Of een mannelijk ‘Led Zeppelin-personage’ en ‘een Armin van Buuren’. Ik bedoel maar. Het werkt uitstekend; je bent in een paar minuten ondergedompeld in je personage.

Een nieuw jaar vraagt – naast goede voornemens – om nieuwe inzichten. Dus alsjeblieft: ik geef jullie mijn nieuwste inzicht, als verlaat kerstcadeautje. Gelukkig nieuw jaar.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *