Op thrillerpad II: Pauze en Play

PauzePlay op toetsenbord-460x260Mijn eerste doel in het schrijven van mijn thriller heb ik gehaald: Ik ben begonnen. Mijn tweede doel was 4000 woorden schrijven (en er tevreden over zijn) voor de workshop van Simone van der Vlugt. Zij gaat haar ervaren schrijvershoofd over die 4000 buigen dus ze moesten een beetje deugen. Dat doel heb ik ook bereikt. Ik heb zelfs tot 6000 woorden geschreven. Mijn derde doel was een eerste scène schrijven voor de zeven perspectieven die dit verhaal vertellen. (‘Zeven?’ ‘Ja, zeven.’ ‘Zijn die allen nodig?’ ‘Jazeker. Vertrouw me maar.’) Die is nog niet afgevinkt. Ik heb een pauze moeten inlassen.

Doorgaan en keihard vastlopen

Nu denk je misschien verschrikt: ‘Ho, ho, denk aan je makke! Jij moest toch gewoon schrijven? Schrijven, schrijven, gewoon beginnen, gewoon doorgaan?’ (Zie Op thrillerpad I.) Ja, ‘Gewoon Beginnen’ was een heel goed advies. ‘Gewoon Doorgaan’ hoeft dat echter niet te zijn, want dat is iets anders. ‘Gewoon Doorgaan’  betekent in dit geval: ‘Doorgaan en dan keihard vastlopen’.

Ik liep simpelweg vast. Ik moest op een gegeven moment vanuit een nieuw personage schrijven en dat lukte mij niet. Ik wist bij god niet hoe die persoon dacht en hoe die zich gedroeg. Ai. De informatie die ik in de loop der maanden over mijn personages had opgeschreven, stond verspreid in verschillende documenten op mijn laptop en drie verschillende opschrijfboekjes, en had ik dus niet paraat. Uitgebreid de tijd nemen om alles wat ik ooit over mijn personages had opgeschreven op één plek te verzamelen en ze stuk voor stuk even goed uit te diepen, had ik niet gedaan. ‘Gewoon Beginnen’ had prioriteit. En nu, bij 6000 woorden en drie perspectieven, had ik de rek van dat begin gevonden.

Picknick met personage

In de Pauze heb ik een soort picknick moeten houden. Een picknick met een van mijn personages, en ik nodigde tegelijkertijd nog een paar uit om aan te schuiven. Ik was van plan om een A4’tje met de belangrijkste drijfveren op te schrijven, een character sheet. Maar ja, je hebt ook wat uiterlijke kenmerken nodig. En de persoon z’n tics en eigenaardigheden. Net op het moment dat ik het wiel wilde gaan uitvinden en de juiste vragen aan mezelf over mijn personages moest gaan stellen en beantwoorden, bedacht ik dat ik daar ooit heel mooie software voor had aangeschaft. Software uit het jaar nul, maar who cares? Het werkt en het stelt de juiste vragen. Het heet PowerStructure en is specifiek voor schrijvers ontwikkeld.

PowerStructure CharactersJe kunt al je personages invoeren, en dan vragen over hun uiterlijk en innerlijk beantwoorden. Over hun wensen, drijfveren, sterktes, zwaktes, achtergrondverhalen, trauma’s, dromen, enz. Je hoeft niet alles in te vullen. (Tenzij je een schrijfneuroot bent en denkt dat je niet kunt werken als je niet alles tot in de puntjes hebt voorbereid… Ja, ja. Ik weet’t, zo eentje als ik. Ik heb inderdaad moeten leren om niet alles in te vullen, maar ik kan het dus nu wel heel goed, hoor. Dus.) Het allerleukste: je kunt het daarna uitprinten. En dan heb je – tadaaa – je prachtige kant-en-klare character sheet.

Deze week, op mijn twee schrijfdagjes, heb ik één personage helemaal uitgewerkt en uitgeprint. Over de andere personages heb ik alleen iets in het programma toegevoegd als ik het tegen kwam, maar ik heb mij maar op eentje gericht. Welk personage? Nou, op wie ik vastliep natuurlijk. Want het mantra van ‘Gewoon Beginnen/Doorgaan’ klinkt nog steeds; ik moet zo snel mogelijk weer door. Dat betekent in dit geval: pauze en dan zo snel mogelijk weer play.

Pauze en Play

Zoals ik de vorige keer al aangaf, ik vind het doodeng om mij te verliezen in voorbereidende werkzaamheden, omdat ik dan nooit verder kom. Vandaar het ‘Gewoon Beginnen’-mantra. Tegelijkertijd is enige voorbereiding noodzakelijk, dat is logisch (zeker als je vastloopt). Ik heb nu – denk ik – een heel goede afspraak met mezelf gemaakt om mijn dilemma op te lossen. Ik noem het Pauze en Play.

Elke keer als ik een nieuw personage introduceer, mag ik Pauze nemen (als ik het nodig heb) en voor dat personage – alleen dát personage – een character sheet maken. Uitprinten en dan direct ‘Gewoon Doorgaan’, oftewel verder gaan waar ik was gebleven. Na Pauze weer Play. Zo onderdruk ik de perfectionistische neiging om alle personages achter elkaar van top tot teen te gaan uitwerken. Met Pauze en Play heb ik een fijne werkwijze voor mezelf gevonden. Gisteren is het in elk geval gelukt om na mijn pauze de play-knop weer in te drukken. De eerste alinea’s vanuit het zojuist uitgewerkte personage zijn geschreven. Ik ben weer op weg.

Wordt vervolgd…

One thought on “Op thrillerpad II: Pauze en Play

  1. Pingback: Op thrillerpad III: Muziek, een ‘nieuw’ inzicht | Gean Ockels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *