Op thrillerpad I: Gewoon Beginnen

keyboardHierbij maak ik het officieel: ik ben echt met mijn thriller begonnen. Als ik het nou maar vaak roep, dan heb ik de motor van mijn discipline aangezwengeld en mijn excuses de mond gesnoerd. Mijn directe omgeving weet het, ik heb het op de radio verkondigd en nu zet ik het op mijn website: ik schrijf een thriller. Waarom is dat een big deal voor mij? Omdat ik alleen nog maar non-fictie heb gepubliceerd. Het schrijven van fictie is voor mij niet nieuw, maar voor mijn lezers wel. Spannend, hè?

Mijn grootste makke is het blijven hangen in voorbereiding. Ik kan eindeloos researchen, structuren verfijnen, treatments uitwerken, personages tot op het bot uitdenken, alles om maar niet gewoon te beginnen. Natuurlijk moet je wat aan voorbereiding doen. Al die dingen die ik opnoem, zijn stuk voor stuk belangrijk voordat je begint. Maar je kunt er ook in blijven hangen. Zoals ik.

Valkuilen

Gelukkig weet ik dit al een hele poos. Het is handig om te weten wat je valkuilen zijn. Ik raad het iedereen aan om daarachter te komen. Disclaimer: als je erachter bent, is het niet zo dat ze verdwijnen. Nee, helaas, je verandert niet zomaar van karakter. Maar, je weet ze. Wat heb je daaraan als je er toch weer in tuint? Nou, je kan sneller weer opstaan. Word ook niet boos op jezelf van ‘hoe kan ik daar nou wéér intuinen?’, maar lach erom: ‘daar ga ik weer’ en neem maatregelen. O ja, dat is de stap na het er achter komen wat je valkuil is. Welke maatregelen kun je nemen om uit de valkuil te klimmen?

Ik had eens een mental coach (best handig hoor) die tegen mij zei: ‘Als je gaat boogschieten, is meestal het advies om eerst goed te richten en dan te schieten. Mijn advies aan jou is: schiet eerst maar en verander daarna je richting als je niet de goede kant op gaat.’ Iemand anders adviseerde ooit tijdens een solliciteerworkshop: ‘Bereid je 100% voor op je sollicitatie. Maar tegen jou [ze keek mij aan] zeg ik: 80% is meer dan voldoende.’ Snap je mijn makke?

Maatregelen nemen

De maatregelen die ik moet nemen als ik er weer eens ingetuind ben, zijn: stop met voorbereiden, zorg voor een stok achter de deur (i.e. een deadline) en dan Gewoon Beginnen. Dus na wat research te hebben gedaan – een prachtig, inspirerend gesprek en goede rondleiding van een politieagent en oud-rechercheur – niet ingaan op dat stemmetje dat zegt: ‘o, maar ik moet ook nog die en die spreken voordat ik kan schrijven’. Na wat plotten – de eerste opeenvolging van scènes heb ik in de pc staan en ik weet ook waar het allemaal naartoe gaat –  stoppen met de gedachte dat ik écht van te voren precies moet weten welke scènes allemaal achter elkaar komen tot helemaal het einde van het boek. Want dan kan er helemaal niets gebeuren tijdens het schrijven, wat juist zo geweldig is.

Simone van der Vlugt

De deadline heb ik ook verzorgd. Ik ga begin november op workshop bij de one and only Simone van der Vlugt. Je weet wel, die auteur die weet ik hoeveel bestsellende thrillers op d’r naam heeft staan. Om de workshop te doen, moet je materiaal aanleveren. Dus ik heb mezelf tot doel gesteld om het eerste hoofdstuk naar haar toe te sturen. Dat moet ik over vier weken opsturen. Voilà, deadline. En blijkbaar een pittige, want ik krijg het er nu al benauwd van. Want een rommelige eerste versie wil ik natuurlijk ook niet opsturen…

Afgelopen zondag zat ik in de Coffee Company te werken. Ik opende een blanco Word-document, noemde het ‘hoofdstuk 1’ en begon te typen. Sindsdien heb ik het document ook op mijn iPad, dus als ik in de trein naar mijn werk zit, typ ik er vaak nog een paar zinnen bij. En zo ben ik op weg. Ik ga zo meteen weer snel verder met tikken. Weet je hoe het mapje heet waarin dat eerste hoofdstuk in wording staat? Gewoon Beginnen.

2 thoughts on “Op thrillerpad I: Gewoon Beginnen

  1. Pingback: Op thrillerpad II: Pauze en Play | Gean Ockels

  2. Pingback: Workshop bij Simone: ‘Snoei de zijtakken en houd het midden vloeibaar’ | Gean Ockels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *