Een hoofdstuk herschrijven: het verloop van een voornemen

Ik had (en heb) mezelf voorgenomen om één hoofdstuk helemaal picobello te maken. Nou ja, ik neem mezelf steeds weer iets nieuws voor, maar dit is dan de huidige ‘to do’ in het schrijven van mijn boek. Na de blauwdrukken voor de hoofdstukken van de interviews die ik al heb afgenomen (ik moet nog steeds een tweetal interviews afnemen, maar dat is een ander voornemen − niet die van nu), was het volgende voornemen “schrijf het eerste hoofdstuk uit”. Dat is met veel pijn en moeite gelukt. En inmiddels zijn we bij het huidige voornemen beland.

Het eenvoudige voornemen

Omschrijving van het voornemen: lees je concepthoofdstuk, corrigeer het, maak verbeteringen opdat je erachter kunt staan (i.e. opdat je het met geheven hoofd naar je first reader kunt sturen). Even ter vergelijking: een andere schrijver zou zich kunnen voornemen om eerst alle hoofdstukken te schrijven en dan pas te gaan herschrijven. Dat is dus niet mijn voornemen.

Appeltje eitje

Als je je dan (zo)iets voorneemt, dan ben je eerst superenthousiast. Ik was zo blij toen ik klaar was met mijn concepthoofdstuk dat ik dacht: dat moet dus wel een prachtig staaltje schrijfwerk zijn geweest. Vol goede moed ging ik het lezen, met de corrigeerpen in de hand. Ik had mijn first reader (de zeer kritische lezer en mijn goede vriendin Tessa) al geïnformeerd dat mijn hoofdstuk er aankwam, omdat ik − zo positief ingesteld als ik ben − er totaal vanuit ging dat dit een kwestie van een paar uurtjes werk was. Appeltje eitje.

Dat viel dus tegen.

Tuurlijk, er zat af en toe een leuke alinea tussen. Maar die opbouw! Welke opbouw?! Ooit gehoord van een kop en een staart? Kom op, what were you thinking? Even zakte de moed erin, maar dat was maar heel even, hoor. Ik ben wel wat gewend en ik kon toch ook wel snel lachen om mijn naïviteit. Natúúrlijk schort er nog heel wat aan het concepthoofdstuk. Elke nieuwe fase in het schrijfproces begint met grove fouten. Naarmate je verder vordert in een fase, gaat het steeds lekkerder. Mijn hoop was dan ook meteen gefocust op hoofdstuk 2.

Nee! Niet afgeleid raken! Je voornemen, weet je nog?!

…oja…

Darlings de kast in

Dus met veel zuchten en steunen en mopperen en briesen − en constant mezelf laten afleiden door koffie, thee, koekjes, Twitter, Facebook, regen, zonneschijn − heb ik mij door dat concepthoofdstuk heen geploegd. De corrigeerpen kraste driftig op het papier. En na het vereiste ‘nachtje slapen’ zag ik wat er mis was. Ik zag wat de opbouw moest worden. Ik zag welke darlings de kast in zouden moeten (meteen killen ben ik geen held in; ik laat ze liever creperen in de kast). En het herschrijven is begonnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *