Boekenhoekje: ‘Tot waar we kijken kunnen’

Ik weet niet of het gepast is of niet, want ik heb er zelf geen enkele bijdrage aan geleverd, maar toch voelt het als trots. Met trots dus, wil ik de debuutroman van Inge van der Krabben in dit Boekenhoekje uitlichten. Laat je overigens niet door het konijn op de voorkant van de wijs brengen. Het gaat niet over konijnen. Of misschien alleen een beetje, zijdelings.

totwaarwekijkenkunnenTot waar we kijken kunnen van Inge van der Krabben

ISBN 9789026331411
Fysiek exemplaar gelezen.

 

 

 

 

Wat voor boek is dit eigenlijk?

Het is een roman geschreven vanuit twee perspectieven. De een is een no-nonsense moeder die hoort dat ze kanker heeft en besluit om behandeling te weigeren, om de haar resterende tijd zo goed mogelijk te benutten. De ander is haar dochter die een burn-out heeft en geen beslissingen kan nemen; dat doet haar moeder vaak voor haar. De naderende dood van haar moeder zet hun relatie (en ook die met de andere personages) op scherp. De relatie is vaak benauwend, maar ook heel herkenbaar voor een relatie zo ingewikkeld als die tussen moeder en dochter.

Waarom ging ik dit boek ook alweer lezen?

Ik ken Inge van de schrijfretraites die wij beiden regelmatig bezoeken om ‘meters te maken’. Zij heeft stukjes voorgelezen uit haar roman-in-wording en ik was geïntrigeerd. Bij haar boekpresentatie heb ik hem aangeschaft en ik was dolblij dat hij mijn hoge verwachtingen inloste.

Laatste pagina gelezen…en toen?

Moest ik een paar traantjes wegpinken. De twee vrouwen maken een bewonderenswaardige reis en omslag mee. De dochter die niet gewend is om op haar eigen beentjes te staan, wordt een zeer sterke vrouw waar ik bewondering voor heb. De moeder die niet kan toegeven aan haar zwaktes en angsten, leert om de touwtjes eens uit handen te geven. Ontroerend.

Wat heb ik geel gemarkeerd of onderstreept?

‘Ze hoorde het haar nog zeggen: van stilstaan word je miserabel, van doorgaan overleef je. Het was precies andersom. Ze wilde juist stilstaan bij het feit dat haar moeder doodging, erover praten, maar haar emoties kon ze bij haar ouders niet kwijt.’

[…] ‘Het enige wat ze vanuit het diepst van haar wezen wenste: Wil je stilstaan mama, stilstaan met mij?

Weet je wat mij nou opviel?

Dat ik akelig veel herkende in Inge’s boek. De cirkelgedachten waar de dochter onder leidt, ken ik van de periodes dat ik thuis zat met chronische rsi (intussen gelukkig alweer jaren geleden). De wens van de moeder om alles uit het leven te halen nu de dood nadert…tja…precies mijn vader. En de dochter die daarmee om probeert te gaan, ja uh… Het deed af en toe gewoon pijn hoe dichtbij het kwam, en dat vind ik in een boek héérlijk. Ook spat de liefde tussen moeder en dochter, ondanks het grote contrast, van de pagina’s. Prachtig. Een kadootje.

Waar is een beetje zinnige informatie over het boek te vinden?

Atheneum Boekhandel heeft een voorpublicatie gepubliceerd. Het boek wordt beschreven op de ervoor ingerichte pagina van de uitgever Ambo Anthos. Voor reacties van de pers en recensies verwijs ik door naar de website van Inge van der Krabben.

inge op schoot_460x260

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *