Boekenhoekje: ‘Toen ik je zag’

toen ik je zag v2 460x260Een poosje geleden kocht ik mijn eerste ‘dwarsligger’. Als vuurdoop las ik een bestseller waar ik nog niet aan toegekomen was: ‘Toen ik je zag’ van Isa Hoes. Een dwarsligger is een hele roman in een handzaam formaat; hij past zo in je handtas, als een portemonneetje. Noodgedwongen heeft hij heel dunne pagina’s en kleine letters. Dat is ook meteen het nadeel van de dwarsligger: hij leest niet lekker. Maar goed, je verzint eens wat als je haast dagelijks met de trein forenst en daarvoor was het boekje zeker handig.

En nu maak ik heel ónhandig de overstap naar de inhoud. In dit Boekenhoekje bespreek ik:

Toen ik je zag
van Isa Hoes

ISBN 9789049803773
Dwarsligger-uitgave gelezen.

 

 

 

Wat voor boek is dit eigenlijk?

Het is een autobiografisch verhaal van Isa Hoes over de periode vanaf de ontmoeting met haar man Antonie Kamerling tot zijn zelfmoord. Ze vertelt over hun relatie, hun werk en hun gezin, en onderbreekt dit relaas af en toe als ze – in cursief – rechtstreeks haar overleden man ‘aanspreekt’ met de vragen waar ze nog mee zit. Hierdoor wordt het bij tijden heel persoonlijk.

Waarom ging ik dit boek ook alweer lezen?

Antonie Kamerling vond ik altijd een bijzondere acteur en een biografie geschreven door zijn eigen vrouw vond ik al helemaal bijzonder. Zeker omdat het best een uitdaging is om over iemand te schrijven die zo dichtbij je staat. Ik was benieuwd hoe zij het had gedaan. Bovendien was ik erg benieuwd hoe een depressie verloopt en hoe dat tot zelfmoord kan leiden. (En hoe je daarover kunt schrijven.) Ik hoopte daar antwoord op te vinden en dat is gelukt.

Laatste pagina gelezen…en toen?

Was ik beduusd van de schrik. Ook al weet je van te voren hoe het eindigt, komt het einde toch als schok. Dat komt omdat dit over het echte leven gaat. En in het echte leven heb je niet een ‘nette’ opbouw van tegenslag, weer opkrabbelen, hulp zoeken, de consequenties daarvan ervaren, weer in de fout gaan, etc. Isa zocht hulp en zowat direct daarna pleegde Antonie zelfmoord. Als je een verhaal zou verzinnen, zou je het niet zo opbouwen. Dan zou je eerst beschrijven of die hulp wel of niet zou werken, waarna je dan het dramatische van de zelfmoord introduceert. Maar in dit echte leven is een zelfmoord simpelweg een klap in je gezicht die je niet voelt aankomen. Het houdt zich niet aan de regels van fictie.

Wat heb ik geel gemarkeerd of onderstreept?

‘Al die jaren wilde ik het zelf oplossen, het zelf uitzoeken. Waarom toch? Had ik zo’n sterke bewijsdrang dat ik moest laten zien dat ik dit prima alleen aankon? Schaamde ik me? Schaamde ik me voor je depressie? Schaamde ik me dat het me maar niet lukte om er samen uit te komen? Vragen die ik mezelf nu stel, toen niet.’

Weet je wat mij nou opviel?

Dat ik ongeveer de eerste helft van het boek de grootste moeite had om door te lezen en de tweede helft in één ruk uitlas. Na een kwart had ik het boek bijna niet meer opgepakt. Achteraf ben ik blij dat ik het wel deed, maar je blijft een wat ontevreden gevoel overhouden door dat kabbelend begin.
Voor mij werd het pas interessant toen Isa de depressie van Antonie ging beschrijven en vooral hoe zij daarmee worstelde. Hoe lastig het is om te herkennen wat er aan de hand is. Dat het niet aan haar ligt, dat het niet aan hun relatie ligt, dat leert ze pas helemaal aan het einde van zijn leven. Dat is zo tragisch. Achteraf is het allemaal zo klaar als een klontje. Maar als je er middenin zit, is het vreselijk, want hoe reageer je op een man die alleen maar in bed ligt? Niet goed, kan ik mij héél goed voorstellen. En hoe reageer je op een man die hele nachten erop uitgaat, zonder jou? Niet goed, kan ik mij ook héél goed voorstellen. Als niemand ooit de diagnose stelt: ‘manisch-depressief’, dan veronderstel je dat de ander gezond is en zo reageer je dan ook op die ander. Het is indrukwekkend dat Isa tot het einde bij haar man is gebleven.

Waar is een beetje zinnige informatie over het boek te vinden?

Een goede recensie – waarmee ik bedoel: ik ben het eens met de recensent – is http://www.tzum.info/2014/01/recensie-isa-hoes-toen-ik-je-zag/ Guus Bauer, de recensent, citeert ook uit het boek en daardoor krijg je een goed idee wat voor boek het is. Bestellen kan via o.a. bol.com: http://www.bol.com/nl/p/toen-ik-je-zag/9200000020300518/

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *