Ach, één kopje koffie kan toch wel?

Strandhotel Terschelling als schrijfhotelEen schrijfretraite…

Afgelopen week verbleef ik op het winterse Terschelling en deed ik mee aan een heuse ‘schrijfretraite’. Een retraite wordt door een deelnemer ondernomen om zich terug te trekken. Van een drukke baan, een hectisch gezin, een luidruchtige buur, een nieuwsgierige schoonmoeder… Bij een schrijfretraite trekt een deelnemer zich niet alleen terug van iets, maar ook naar iets toe. Naar rust, discipline en ondersteuning, met één doel: schrijven.

Slaapverwekker

Deze schrijfretraite duurde een midweek en werd gehouden in het Strandhotel Terschelling, dat knus en enigszins verscholen tussen de duinen ligt bij Formerum. IMG_0855Mijn kamer had zeezicht, wat inhield dat er wind vermengd met zeewater en zand tegen mijn ramen aan brieste. Dit bleek een verrassend goede slaapverwekker te zijn en geen slaapontnemer.

Het hele hotel was tot onze beschikking; andere gasten werden met een briefje op de deur geweerd.

Briefje op de deur

We arriveerden tegelijkertijd (dat heb je als je het eiland bereikt met een veerpont) afgelopen maandag rond 15.00 uur. Terwijl wij met elkaar kennis maakten over een kom dampende tomatensoep, werd voor het eerst het briefje op de buitendeur over het hoofd gezien danwel genegeerd. Het was snijdend koud buiten en een dik ingepakt koppel met natte rode wangen kwam binnen. De hoteleigenaar snelde naar ze toe met de mededeling dat wij een besloten gezelschap waren. Nee, hij kon geen uitzondering maken voor één kopje koffie. Het koppel droop af en ik had met ze te doen. Het is niet alsof er alternatieven voor ze zijn in deze periode van het jaar. Alle strandtenten zijn afgebroken of dicht en het dichtstbijzijnde café is landinwaarts aan de andere kant van het Formerumse bos.

Aan tafel besprak ik het tafereel met mijn kersverse collegaschrijvers, waarbij ik de mening verkondigde dat het stelletje van mij best één kopje koffie had mogen drinken. Zoals gezegd had ik medelijden met ze. Maar goed, ik was noch de hoteleigenaar, noch de organisator van de schrijfretraite.

Eén kopje koffieIMG_0865

In de daaropvolgende dagen gebeurde het nog een paar keer. Eens was ik zelfs in de hal, mijn jas en sjaal aantrekkend voor een welverdiende frisse neus op het strand, toen een nieuw stel van in de vijftig binnenwaaide. Beiden gevlekt van de sneeuw die buiten viel. De vrouw keek met bezorgde ogen door de ruiten van de tussendeur en zei tegen haar man: “Ach, één kopje koffie kan toch wel?” Ik deed mijn muts op en glipte met een vilein glimlachje naar buiten. Nee, dat mag niet, dacht ik én meende ik. Ik liet het uitspreken ervan over aan de daarvoor verantwoordelijken.

Wat was er gebeurd dat mijn mening 180 graden gedraaid was?

We gaan terug in de tijd.

IMG_0857Soep en laptops

Om 15.00 uur op maandag zaten wij gezamenlijk aan de soep, maar om 16.00 uur zaten we allemaal individueel achter onze laptops. Na de soep hadden we ons stuk voor stuk in één keer herinnerd wat het doel was van onze reis. Al snel realiseerden we ons dat de enige manier om dat doel te bereiken afzondering van de rest van de wereld was. Daarom hadden we immers voor een schrijfretraite gekozen.

We kennen de afleidingen van thuis en de to-do’s die afgehandeld moeten worden voordat we van onszelf achter de laptop mogen kruipen. En dan zijn de schrijftaken die je daar staan te wachten soms ook nog eens van het soort waarvoor de motivatie niet direct voor handen is (als je bent vastgelopen, als je kritiek moet verwerken, als je darlings moet killen). “Ach, nog één kopje koffie.”

IMG_0864Strand, struik, schrijf

Daarom waren we hier naartoe gekomen. Uitgestrekte lege stranden waar alleen de voetstappen in het zand het bewijs waren dat er nog anderen het strand bewandelden. De duinen bedekt met heidegras en cranberrystruiken, die in behaaglijker seizoenen doorspekt zijn met dagjesfietsers, waren nu onbevolkt. We waren op elkaar aangewezen: 12 schrijvers, 2 meereizende partners, 1 schrijfcoach en 1 (ook schrijvende) organisator. Ieder had gekozen om zich terug te trekken om te kunnen schrijven.

Wij waren samen alleen.IMG_0856

Op de laatste avond lazen we een stukje uit ons werk aan elkaar voor. We werden door elkaar vermaakt, ontroerd, verbaasd en bevestigd. De rest van de wereld was ver weggeduwd; de buitendeur was potdicht.

Welkom wereld

Om 11.00 vrijdagmorgen vertrokken we uit het schrijfhotel (o pardon, strandhotel), nog wat moe en brakkig van de laatste avond. Tegelijkertijd gingen de deuren weer open voor gewone gasten. Het eerste wandelende stel zou elk moment arriveren voor één kopje koffie. Ze zijn welkom.

Wij doen weer mee met de wereld.

2 thoughts on “Ach, één kopje koffie kan toch wel?

  1. Fraai! Mij bekroop dit gevoel ook een paar keer (temeer omdat ik zelf vaak voor dichte deuren heb gestaan met een hongerige hond en een dorstig gemoed).
    Zet ‘m op! Lili

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *